Zaterdag 17 oktober en zondag 18 oktober waren het weer de Hasseltse jeneverfeesten
Een postbode, een stoker en een dichter lopen een platenzaak binnen. De stoker schenkt spreuken. De postbode bestelt brieven en woordman bedenkt kronkels. Hij zit gebogen over zijn typemachine en heeft met allerlei mensen van verschillend allooi gesprekjes.
Het klinkt als iets wat een clou behoeft. De postbode verraste bezoekers van onze mooie jeneverstad en -traditie met een gedicht. De stoker liet amusante spreukjes uit zijn fles borrelen en de woordman bedacht dat alles.
Een samenwerking van twee geweldige improspelers; Peter Opdelocht en Tom Willems, en ikzelf. De uitvalsbasis El mono Pintado.
Het leuke aan #nualzerevingers is de uitdaging. De mix van mensen die niet zo snel in een boek duiken, die zich laten verrassen na een babbel. Van poëzie tot versjes. Gekunstel tot werkjes waar ik trots op ben. Ook kon je dit jaar een whatsapp-berichtje sturen en een gedicht bestellen.
Los van ter plekke overstelpt worden, heeft het best wel wat preparatie nodig. Zowel het denkwerk als de spreuken handmatig uitschrijven en hoeveel gedichten kan je over jenever maken? Wanneer houdt het op? Zonder in clichés te vervallen (of net ermee te spelen). Het leuke aan dit uitdenken is, is dat je onverhoeds op dingen stuit.
Hasselt is -censuur- en ook -censuur-, met -censuur- en -censuur-.
Misschien moet je zelf even komen piepen.
Filosofisch of flauw. Guitig of gelaagd. Zolang de spreukjes wat ontlokken en amusant zijn. Met een bite of lekker wegslikkend. Het kan allemaal.
- Lap, dacht het brood. Ik had jenever kunnen zijn.
- Gij zijt als jenever, ge brengt me zo van de wijs, telkens als ik u zie, ben ik maar 40° geconcentreerd.
- De zwaarte van de hommel doet de stengel buigen.
- It’s now or jenever. (Maar dan wel met consent).
- Vroeger werd je na een avond stappen in een bruine kroeg, wakker midden op zee, nu drink je een sloot jenever en het enigste wat je krijgt, is gezeur. Tsss. Ge kunt nergens nog van op aan.
Volgend jaar weer?